Insolventierecht

De insolventieprocedure is in de insolventieregeling vastgelegd.

Een voorwaarde voor het aanspannen van een insolventieprocedure is het aanwezig zijn van een insolventiereden. Dit is het geval wanneer de debiteur niet meer kan betalen. Bij rechtspersonen is ook een buitensporige schuldenlast een reden voor insolventie. De debiteur zelf kan bij dreigende betalingsproblemen ook insolventie aanvragen.

Betalingsproblemen ontstaan als de debiteur met zijn betalingen stopt. Er is sprake van een buitensporige schuldenlast als het vermogen van de debiteur bestaande verplichtingen niet meer dekken.

De aanvraag kan – behalve bij dreigende betalingsproblemen – door zowel de crediteur alsmede de debiteur worden ingediend.

Tijdens de duur van de insolventieprocedure zijn gedwongen maatregelen tot tenuitvoerlegging niet toelaatbaar.

Indien een crediteur tijdens de laatste maand voorafgaande aan de aanvraag tot het aanspannen van een insolventieprocedure door middel van een dwangbevel een garantie ontvangt, dan wordt deze garantie bij het openen van de insolventieprocedure ongeldig (§ 88 Insolventieregeling). Bij insolventieprocedures van particulieren bedraagt deze termijn 3 maanden (§ 312 Sub. 1 p. 3 Insolventieregeling)

Een voorwaarde voor het aanspannen van een procedure is dat het aanwezige vermogen van de debiteur de kosten van de procedure dekt, c.q. dat de kosten door een derde of de staat worden overgenomen.

Voor crediteuren is vooral de kwijtschelding van restschulden van belang. Dat wil zeggen dat de verplichtingen van de debiteur ten opzichte van de insolventiecrediteuren na een zesjarige periode van goed gedrag worden kwijtgescholden.